Życie człowieka od dawna stanowiło inspirację twórców do najróżniejszych przemyśleń. Od momentu narodzin próbowano uporządkować życie człowieka według pewnych reguł i zasad. Następnie na tej podstawie określano właściwe i niewłaściwe postawy jednostek. Ideę teatru świata stworzył Platon. Zakładała ona, że rzeczywistość jest stworzona przez istotę najwyższą, reżysera wszystkich następujących po sobie zdarzeń. Ludzie, w tym „ziemskim teatrze” to marionetki, aktorzy, którzy odgrywają z góry wyznaczone dla nich role. Efektem takiego stwierdzenia było przekonanie o znikomej roli człowieka w świecie, jego bierności wobec losu i niechęci dokonania zmian w swoim życiu. Platonowska zasada „ teatrum mundi” wydaje się słuszna, gdy bierze się pod uwagę, że w porównaniu do kosmosu człowiek jest nikim. Ta koncepcja świata była niezwykle popularna w renesansie. Również Erazm z Rotterdamu, w swoim dziele „Pochwała głupoty” wysnuł przekonanie, że świat przypomina teatr, w którym każdy z nas odgrywa jakąś rolę. Jednakże wg niego w przypisane nam role nie wchodzimy na zawsze. Osoba niedawno grająca postać króla za kilka chwil może stać się sługą.
Teorię „teatru świata” możemy odczytać w wielu dramatach, jednego z najwybitniejszych renesansowych pisarzy literatury światowej, Williama Szekspira. Motyw ten odnajdujemy m.in. w „Makbecie”. Tytułowy bohater to jeden ze szkockich wodzów. Ojczyzna była dla niego najważniejszą wartością. Cechowały go lojalność wobec władcy, męstwo, odwaga. Znany był z bezkompromisowej walki dla dobra ojczyzny. Jednakże pewnego dnia trzy czarownice oznajmiły mu przepowiednie, iż w niedługim czasie ma zostać ogłoszony panem Glamis, panem Kawdoru a w końcu królem Szkocji. Pod wpływem tego proroctwa w jego umyśle zostaje zasiany niepokój oraz powstają pewne plany, które mają doprowadzić do realizacji zasłyszanych słów. W tym przekonaniu Makbet upewnia się, gdy zostaje powitany przez żołnierzy jako pan Kawdoru i Glamis. Bohater informuje żonę o proroctwie, a ta po usłyszeniu wiadomości, iż król Szkocji będzie gościem w ich zamku, planuje zbrodnie. Sugerując mężowi tchórzostwo przekonuje go w końcu do swojego planu. Po uczcie, kiedy król Duncan udaje się na spoczynek, Makbet przystępuje do realizacji zadania. Zabija króla i jego dwóch strażników. Do zamku przybywają synowie króla. Zbrodnia zostaje ujawniona, jednakże żadne z podejrzeń nie pada na tytułowego bohatera tragedii. Makbet bardzo szybko pozbywa się wyrzutów sumienia i postanawia zabić swojego przyjaciela Banka, który był świadkiem przepowiedni czarownic. Wyrzuty sumienia powracają, gdy podczas jednej z uczt ukazuje mu się duch Banka. Uspokojony kolejną przepowiednią czarownic, planuje następne zbrodnie. Jednak wyrzuty sumienia doprowadzają żonę tytułowego bohatera do obłędu, a w rezultacie do śmierci. Makbet jest coraz bardziej pewny swojej pozycji. W końcu ginie z ręki Makdufa, pana szkockiego, a królem Szkocji zostaje Malkolm, jeden z synów Duncana.
