Śmierć jest nieodłącznym elementem życia. Odnajdujemy ją we wszystkich epokach literackich. Jej znaczenie, często symboliczne ewoluowało wraz z upływem czasu i rozwojem kultury i sztuki. Dla jednych jest to jedynie koniec cielesności, ustanie wszystkich czynności życiowych. Drudzy z kolei wierzą, że moment śmierci jest uwolnieniem dla duszy. Inni uważają, że wraz z momentem śmierci przechodzi się z jednego bytu do drugiego. Niezależnie od wyznawanej religii, stanu majątkowego, wykonywanego zawodu motyw ten dotyka najbardziej osobistych uczuć i lęków.
Motyw śmierci największą popularnością cieszył się w średniowieczu. W epoce tej odnajdujemy zbiorowy taniec śmierci nazwany „danse macabre”. Anonimowy autor nawiązuje do niego w utworze pt. „Rozmowa Mistrza Polikarpa ze śmiercią”. Przedstawia on Polikarpa, wykształconego mężczyznę, który chciał ujrzeć Śmierć. W tym celu poszedł do kościoła, by prosić w modlitwie Boga o pomoc. Kiedy został sam w kościele, w pewnej chwili ujrzał nagą postać. Wizerunek śmierci miał przypominać o kruchości życia, marności świata doczesnego. Bardzo obrazowy i realistycznie przedstawiony wygląd śmierci miał wzbudzić lęk:
